خرید پایان نامه : کارکنان نظامی

(عادی و فعال) در زمان خدمت در صورتی که در زمان جنگ مرتکب فرار از خدمت شوند تابع مقررات مربوط به کارکنان‌ وظیفه (ماده 63 و64) خواهد بود.
محصلان در نیروهای نظامی به کسانی اطلاق میشود که به منظور خدمت در ثابت استخدام و قبل از انتصاب در یکی از مشاغل مندرج در این قانون‌ در یکی از مؤسسات آموزشی، به هزینه‌ ارتش و یا وزارت دفاع و یا سازمان‌های وابسته به آنها مشغول تحصیل میباشند.
کارکنان پیمانی به کسانی اطلاق میشود که خدمت پیمانی را به صورت نظامی یا کارمند برابر مقررات مندرج در این قانون‌ انجام می‌دهند. کارکنان بسیجی به افرادی اطلاق میشود که جهت تحقق ارتش بیست ‌میلیونی تحت پوشش سپاه در می‌آیند، و شامل بسیجی عادی و ویژه و فعال میباشد. برابر ماده 38 قانون استخدامی ارتش، و ماده 15 قانون و مقررات استخدامی سپاه کارکنان خرید خدمت به کسانی اطلاق میشود که طبق مقررات مربوط خدمت مشخص را در برابر قرارداد معین انجام می‌دهند.
رکن معنوی
قانونگذار در مورد فرار در زمان جنگ معاذیر موجه را پذیرفته است، بنابراین در صورت فرار، برای محکومیت مرتکب باید سؤنیت وی ثابت، و مشخص شود بدون داشتن عذر موجه فراری شده است، لیکن مقنن در فرار از جبهه، شدت عمل بیشتری در نظر گرفته است و از عذر موجه صحبتی نکرده است، لذا در فرار از جبهه هیچ عذری (حتی معاذیر موجه مصرح در ماده 76 این قانون) پذیرفته نمیباشد، زیرا در این موقعیت‌ هیچ فراری نمیتواند موجه باشد. مگر آن که فراری در ترک جبهه و منطقه عملیاتی کاملاً بی اختیار شود.
ماده 65 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح برای فرار منجر به شکست جبهه اسلام یا وارد شدن تلفات جانی به نیروهای خودی میشود، مجازات محارب تعیین نموده است، لذا این جرم، جرمی مقید است و باید منتج به نتیجه گردد. یعنی باید منجر به شکست جبهه اسلام یا وارد شدن تلفات جانی به نیروهای خودی شود، قصد شکست جبهه اسلام یا قصد وارد شدن تلفات جانی به نیروهای خودی سؤنیت خاص این جرم است.
2ـ فرار کارکنان وظیفه در زمان جنگ

رکن قانونی
ماده 63 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح در خصوص فرار کارکنان‌ وظیفه نیروهای مسلح در زمان
جنگ مقرر نموده است: «کارکنان‌ وظیفه نیروهای مسلح هر گاه در زمان جنگ بیش از پنج روز متوالی غیبت نمایند و عذر موجهی نداشته باشند فراری محسوب و پس از دستگیری به حبس از یک تا سه سال محکوم میشوند. و اگر فرار از جبهه باشد از زمان غیبت فراری محسوب و به حبس از دو تا پنج سال محکوم میشوند.»
و برابر ماده 64 این قانون: «فراریان مذکور ماده 63 هرگاه شخصاً خود را معرفی نمایند و مشغول خدمت شوند به حبس از سه ماه تا یک سال و اگر فرار از جبهه باشد به حبس از شش ماه تا دو سال محکوم میگردند.» در خصوص فرار کارکنان دوره احتیاط و ذخیره ماده 69 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مقرر نموده است: «افراد وظیفه دوره احتیاط و ذخیره که در زمان جنگ احضار شده و به فاصله پنج روز از تاریخ احضار یا فراخوان بدون عذر موجه خود را معرفی نکنند فراری محسوب و به حبس از شش ماه تا دو سال محکوم میشوند. در صورتی که افراد یاد شده قبل از خاتمه جنگ شخصاً خود را معرفی نمایند دادگاه مجازات‌ آنان را تخفیف میدهد.»
در خصوص فرار کارکنان وظیفه و اعضاء پیمانی در زمان جنگ قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب 1371 در ماده 44 مجازات‌ حبس تعزیری از یک تا پنج سال را پیش‌بینی نموده است و برای فرار از جبهه دو تا ده سال حبس تعزیری و در صورت شکست جبهه اسلام یا ورود تلفات مرتکب را در حکم محارب محسوب نموده است، و در خصوص فرار افراد دوره احتیاط و ذخیره ماده 49 آنها را مشمول مقررات کارکنان وظیفه بشرح فوق نموده، لذا قانون جدید قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب سال 1382 نسبت به سال 1371 اخف‌تر از جهت میزان حبس در نظر گرفته شده میباشد.
رکن مادی
مرتکب جرم موضوع ماده 63، 64 و 69 کارکنان وظیفه هستند که تعریف آن قبلاً بیان شد، موضوع جرم نیز عدم حضور یا غیبت در زمان جنگ است که سه خصوصیت باید داشته باشد، 1ـ مدت آن بیش از پنج روز باشد 2ـ این مدت متوالی باشد 3ـ مرتکب عذر موجه برای غیبت نداشته باشد و اگر فرار از جبهه باشد به محض غیبت فراری محسوب میشود و 3 خصوصیت فوق نیز حذف شده است.
البته آنچه از نظر مقنن بدور مانده عدم پیش بینی مقرراتی برای فرار از خدمت افراد موضوع ماده 69 این قانون از جبهه است.
رکن روانی
قانونگذار در مورد فرار کارکنان وظیفه در زمان جنگ نیز در ماده 63 مانند کارکنان ثابت معاذیر موجه را پذیرفته است، لیکن در فرار از جبهه از عذر موجه صحبتی نکرده است، لذا در فرار از جبهه هیچ عذری پذیرفته نمیباشد، زیرا در این موقعیت‌ هیچ فراری نمیتواند موجه باشد، مگر آن که فراری در ترک جبهه و منطقه عملیاتی کاملاً بی‌اختیار شود.
ماده 65 نیز شامل کارکنان ثابت و وظیفه هر دو میشود، بنابراین چنانچه فرار کارکنان وظیفه منجر به شکست جبهه اسلام یا وارد شدن تلفات جانی به نیروهای خودی شود، مرتکب به مجازات محارب محکوم میشود منوط به این که منتج به نتیجه مورد نظر قانونگذار ـ یعنی شکست جبهه اسلام یا وارد شدن تلفات جانی به نیروهای خودی ـ شود و قصد فرد نیز از فرار نتیجه فوق باشد.
3ـ فرار با تجهیزات نظامی
رکن قانونی
ماده 71 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مقرر میدارد: «هر نظامی که با سلاح گرم، هواپیما، بالگرد، کشتی، ناوچه، تانک و وسایل موتوری جنگی یا مجهز به سلاح جنگی مبادرت به فرار نماید از زمان غیبت فراری محسوب و چنانچه عمل وی ضربه مؤثر به مأموریت نیروهای مسلح وارد آورد به مجازات محارب و در غیر این صورت به حبس از سه تا پانزده سال محکوم میشود.»
ماده 72 نیز مقرر میدارد: «هر نظامی با وسایل موتوری دیگر یا سایر وسایل و لوازم مورد استفاده نیروهای مسلح غیر از موارد یاد شده در ماده 71 این قانون فرار نماید چنانچه عمل وی ضربه مؤثر به مأموریت نیروهای مسلح وارد آورد به مجازات محارب و در غیر این صورت به ترتیب زیر محکوم خواهد شد.
الف ـ هرگاه فرا وی از جبهه باشد از لحظه غیبت فراری محسوب و به حبس از سه تا پانزده سال
ب ـ هرگاه فرار وی در زمان جنگ باشد به حبس از دو تا ده سال
ج ـ در غیر موارد مذکور به حبس از دو تا پنج سال»
رکن مادی
مرتکب جرم مواد71 و 72 شامل کلیه افرادی است که برابر مقررات ماده 1 همین قانون، نظامی محسوب میشوند. موضوع جرم ماده 71 فرار از خدمت با تجهیزات با سلاح گرم یا وسایل موتوری جنگی یا وسایل موتوری مجهز به سلاح جنگی ویا سایر وسایل مذکور در ماده است که بدون رعایت حد نصاب مقرر در قانون، مرتکب از زمان غیبت فراری محسوب میشود (رسیدن به حد نصاب قانونی لازم نیست) و مجازات او حسب نتیجه عمل ارتکابی متفاوت خواهد بود، یعنی اگر موجب ضربه مؤثر به مأموریت نیروهای مسلح وارد آورد به مجازات محارب و در غیر این صورت به حبس محکوم میشود. موضوع ماده 72 فرار با سایر وسایل لوازم مورد نیاز نیروهای مسلح است، وسایل مورد استفاده نیروهای مسلح اعم است از اموال متعلق به نیروهای مسلح و یا اموالی که جهت استفاده به نحوی ار انحاء در اختیار نیروهای مسلح است. لیکن برای تحقق فرار موضوع ماده 72 بند یک آن از لحظه فرار و برای تحقق فرار بند ب چون مشمول فرار غیر از جبهه در زمان جنگ میشود حد نصاب فرار در زمان جنگ شرط است.
نیازی نیست وسایل موضوع ماده 71 و72 برحسب وظیفه به فرد سپرده شده باشد، قانون‌گذار با ذکر سایر وسائل و لوازم مورد استفاده‌ نیروهای مسلح در ماده 72 دامنه این ماده را بسیار وسیع نموده است. چرا که خودکار، منگنه، کلاه و پوتین هم مورد استفاده‌ نیروهای مسلح است و معلوم نیست چرا قانونگذار فرار نمودن با این وسایل را از علل مشدده، دانسته است.
قانون‌گذار در سال 1382 محدوده تعریف تجهیزات نظامی را محدود نمود، چرا که در قانون‌ سال 1371 فرار با وسایل موتوری به نحو مطلق یا هر وسیله دیگر مورد استفاده‌ نیروهای مسلح، فرار با تجهیزات نظامی محسوب میشود ولی قانون‌ جدید این لوازم را محدود به وسایل و تجهیزات نظامی کرده است و وسایل موتوری به وسایل موتوری جنگی تغییر کرده است.
همچنین وسایل ذکر شده در ماده 50 قانون‌ سال 1371 از جهتی تمثیلی بود و شامل هر وسیله مورد استفاده‌ نیروهای مسلح قرار می‌‌گرفت ولی در سال 1382 قانون‌گذار وسایل نظامی را حصری ذکر کرده است. از طرفی در قانون سال 1382 چنین فراری در حکم فرار از جبهه محسوب میشود اعم از این که در زمان جنگ باشد یا در زمان صلح در حالی که قبلاً با استفاده‌ از ماده 51 این روند استفاده‌ میشد که فرار به اقتضای مورد متفاوت است. یعنی اگر در زمان صلح یا جنگ یا بسیج باشد باید عناصر مربوط به آن دوره و مکان تحق یابد در حالی که اکنون با آغاز غیبت فرار تحقق مییابد و مقید میباشد که این فرار به سمت دشمن باشد یا به سمت داخل کشور باشد.
در قانون سال 1371 قانون‌گذار این فرار را از عوامل مشدده مجازات بر حسب اقتضا قرار داده بود و مجازات مرتکب همان مجازات جرم فرار بدون تجهیزات قرار گرفته بود، ولی حسب مورد (فرار زمان صلح یا جنگ‌) و تا یک و نیم برابر تشدید میشود، در حالی که در سال 1382 این عنوان، عنوان مستقل پیدا کرده است.
در ماده 363 و361 قانون‌ دادرسی و کیفر ارتش مقنن وضعیت‌ مشابه را پیش‌بینی نموده ولی در آنجا علاوه بر سلاح گرم سلاح سرد را هم شامل میشود. سرنشین هواپیما یا بالگرد یا ناوچه، اگر غیر از خلبان یا ناخدای کشتی… باشد نیز اگر قصد فرار داشته باشد، مشمول ماده 71 خواهد بود.
رکن معنوی
برای محارب محسوب شدن فرد لازم است ضربه مؤثر به مأموریت‌ نیروهای مسلح وارد آورد. مؤثر بودن یا نبودن ضربه وارده به وضعیت‌ نیروهای مسلح را باید فرمانده نظامی تشخیص داده و دادگاه به اثبات برساند.
قصد زدن ضربه مؤثر به مأموریت‌ نیروهای مسلح سؤنیت خاص جرم موضوع ماده 71 و 72 است و در مورد ماده 72 اگر فرد متوجه نباشد که وسایل یا لوازم مورد استفاده نیروهای مسلح را همراه دارد، مشمول این ماده نخواهد بود. و برابر مواد قبلی با احراز سوءنیت بوی پاسخ داده میشود.
4ـ فرار به طرف دشمن
رکن قانونی

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

ماده 71 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مقرر میدارد: «هر نظامی که بطرف دشمن فرار نماید و موجب شکست جبهه اسلام یا تقویت دشمن گردد به مجازات محارب و در غیر این صورت به سه تا پانزده سال حبس محکوم میشود.»
رکن مادی
مرتکب جرم موضوع این ماده شامل کلیه افرادی است که برابر مقررات ماده 1 همین قانون، نظامی محسوب
میشوند. موضوع جرم فرار کارکنان نظامی به طرف دشمن میباشد. با عنایت به ماده 25 همین قانون: «منظور از دشمن عبارت است از اشرار، گرو های و دولتهایی که با نظام جمهوری اسلامی ایران در حال جنگ بوده یا قصد براندازی آن را دارند و یا اقدامات آنان ضد امنیت ملی است.»
فرار موضوع این ماده نوعی فرار از خدمت با کیفیات مشدده محسوب و تحقق حد نصاب در آنها شرط نیست و همچنین تحت دو عنوان «فرار از خدمت» و «فرار به سوی دشمن و یا با سلاح و مهمات» قابل تفکیک نمیباشد.حداقل مجازات حبس موضوع این ماده از ماده 51 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب 1371 کمتر است ولی حداکثر آن یکسان است و قانون سال 1382 از 1371 در این زمینه اخفتر میباشد. از طرفی حداقل مجازات فرار از جبهه از حداقل مجازات فرار به طرف دشمن بیشتر است و علت آنست که به هر حال فرار به طرف دشمن علاوه بر تضعیف جبهه خودی موجب تقویت جبهه دشمن میشود در حالی که فرار از جبهه فقط موجب تضعیف جبهه خودی میشود.
رکن معنوی
این جرم از لحاظ اعمال مجازات محارب مقید به حصول نتیجه، یعنی «شکست جبهه اسلام یا تقویت دشمن» میباشد، فلذا صرف فرار بطرف دشمن برای تحقق محاربه کافی نیست؛ ولی در خصوص اعمال مجازات تعزیری حبس، نیازی به تحقق نتیجه خاصی نیست و صرف فرار به طرف دشمن برای تحقق بزه کافی است.
5ـ فرار با توطئه
رکن قانونی
ماده 74 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مقرر میدارد: «فرار بیش از دو نفر که با تبانی قبلی صورت گیرد، فرار با توطئه محسوب میگردد و چنانچه عنوان محاربه بر اقدام آنان صادق باشد به مجازات محارب محکوم و در غیر این صورت، مجازات در زمان جنگ سه تا پانزده سال و در زمان صلح دو تا پنج سال حبس میباشد.»
رکن مادی
مرتکب جرم موضوع این ماده شامل کلیه افرادی است که برابر مقررات ماده 1 همین قانون، نظامی محسوب میشوند. موضوع جرم این ماده فرار با توطئه است. مقنن فرار بیش از دو نفر را که با تبانی قبلی صورت گیرد فرار با توطئه محسوب نموده است. تبانی در لغت به معنای با هم سازش کردن و همدست شدن برای اقدام به امری آمده است. ولی اگرچند نفر برحسب اتفاق در یک زمان و با هم مرتکب فرار از خدمت شوند، ولی با یکدیگر تبانی نکرده باشند، موضوع مشمول مقررات این ماده نمیگردد.
در قانون دادرسی و کیفر ارتش برای فرار با تبانی در ماده 366، برای رئیس توطئه کنندگان فرار به خارجه مجازات اعدام و برای فرار به داخله اگر رییس توطئه کنندگان، استوار یا سرجوخه یا تابین باشد حبس با کار از پنج تا ده سال و اگر افسر باشد، حبس دائم با کار تعیین نموده بود، در ماده 52 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب 1371 برای هر نظامی که فرار با توطئه نماید چنانچه عنوان محارب صدق کند مجازات‌ محارب و در غیر این صورت تا یک و نیم برابر مجازات‌ مقرر در نظر گرفته شده، ماده 74 قانون مجازات‌ جرایم نیروهای مسلح مصوب 1382برای فرار با توطئه بین درجه دار و یا افسر ارشد و سرباز هیچ تفاوتی قائل نشده است و نسبت به قانون‌ دادرسی و کیفر ارتش مصوب 1318 از این جهت ناقص است.
رکن معنوی
توطئه علیه نظام جمهوری اسلامی ایران و یا امنیت ملی کشور سؤنیت خاص این جرم محسوب میشود و اگر چند نفر با هم توطئه برای فرار نمایند و برخی فقط بدلایل شخصی و… اقدام به فرار نمایند، فقط کسانی که سؤنیت خاص علیه نظام دارند محارب محسوب میشوند. انگیزه در عدم تحقق این جرم تأثیری ندارد، فلذا چنانچه نظامیان بدلیل سختگیریهای بیجای فرمانده یا مسئول و… تبانی برای فرار نموده باشند، مشمول این ماده، خواهند بود.
گفتار دوم: استثناءهای جرم انگاری

قانونگذار در مواردی که دلیل فرار از خدمت، بیماری، در توقیف یا حبس بودن، فوت بستگان و… میباشد، عمل مرتکب را جرم محسوب نمیکند، در واقع موارد فوق از استثناءهای جرم انگاری محسوب میشود که تحت عنوان معاذیر موجه به شرح زیر بیان میگردد.
الف ـ معاذیر موجه
قانون‌گذار در ماده 76 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصادیقی را به عنوان عذر موجه ذکر نموده است، این معاذیر در خصوص بزه فرار از خدمت مطرح شده، چرا که در مباحث مربوط به فرار از خدمت و مقررات مشترک ذکر شده است. ولی عده‌ای از حقوق‌دانان معتقدند که این معاذیر اختصاص به بزه فرار از خدمت ندارد و در هرکجا که قانون برای تحقق جرمی، فقدان عذر موجه را از ارکان جرم ذکر نموده، شامل میشود. پذیرش معاذیر موجه از سوی مقنن و در نتیجه خروج عمل ارتکابی از دایره پاسخدهی نظام عدالت کیفری از نکات مثبت سیاست جنایی تقنینی محسوب می شود.
معاذیر موجه موضوع ماده 76 از علل تبرئه کننده یا توجیه کننده جرم محسوب میشوند و باعث زایل شدن، عنصر قانونی و وصف کیفری عمل ارتکابی میگردند و مرتکب در صورت دارا بودن این معاذیر از تعقیب و مجازات معاف میشود. البته این استثنای خلاف اصل، صرفاً محدود به موارد ذکر شده است.
برابر ماده 76 این قانون، منظور از عذر موجه در این قانون‌ مواردی است از قبیل :
الف : بیماری مانع از حضور
ب- فوت همسر، پدر، مادر، برادر، خواهر، و اولاد (در زمانی که صرفاً برای مراسم اولیه ضرورت‌ دارد) همچنین بیماری سخت یکی از آنان (در صورتی که مراقب دیگری نباشد و به مراقبت وی نیاز باشد)
ج- ابتلاء به حوادث بزرگ مانند