طی سالای گذشته، با انقلابی بزرگ در دنیای مدرن دیجیتالی رو به رو شدیم و اونم بحث ارزهای دیجیتالیه. چی از این مبحث می دونین؟ از مهم بودن این ارزها باخبرید و از کاربرده های اون ها باخبر هستین؟ این نوشته رو بخونین تا ببینین دقیقا ارز دیجیتالی چیه.

دیجیتال

ارزهای مجازی و رمزپایه (رمزارز) یا همون کریپتوکارنسی (Cryptocurrency) از جمله مباحث جدیدی هستن که طی چند سال گذشته در مبحث بازاریابی اینترنتی جایگاه بسیار مهمی به دست آورده ان. این ارزها هر دو درواقع زیرمجموعه ارزهای دیجیتالی (Digital currency) هستن. این ارزها این روزا نقش بسیار زیادی در تعاملات تجاری و اینترنتی دارن و حجم مبادلاتی که ارزهای دیجیتال در اون نقش دارن به مقدار چشم گیری زیاد بوده و این مقدار با سرعت بالایی در حال زیاد شدنه. در این مقاله از وب سایت مدیروب می خوایم تا به معرفی این مبحث نوین و ترن بپردازیم.

ارز دیجیتال چیه؟

همونطور که از نام این مبحث پیداست، ارز دیجیتال یه واحد پولی مخصوص به دنیای دیجیتالی (بیشترً اینترنت) است و فقط به صورت مجازی قابل دسترسه. درواقع ارزهای دیجیتالی هیچ شکل و وجود فیزیکی مثل اسکناس ها یا سکه ها نداشته و فقطً به خاطر خرید و فروش های الکترونیکی از اون ها استفاده می شه. شاید بشه اینطور گفت که این واحدهای پول، مثل همون پول های عادی همیشگی ما هستن که در حساب های بانکی به اون ها دسترسی داریم. فرقش اینه که واسطه های فیزیکی این وسط وجود ندارن. درست مثل وقتی که با کمک کارت بانکی خود در فضای مجازی مبادرت به خرید، فروش و هر نوع معامله تجاری دیگه می کنین، ارزهای دیجیتال هم به همین حالت هستن.

بخاطر این باید بگیم تنها فرق کلی یه ارز دیجیتال با یه ارز واقعی در اینه که برخلاف ارزهای واقعی، به صورت مستقیم نمی توان ارزهای مجازی رو به پول نقد (فیزیکی) تبدیل کرد. اما اگه اینجور تصمیمی دارین، می تونید با کمک بعضی از سیستم های مبادله ای، در ازای هر مقدار ارز دیجیتالی، مقدار مشخصی از یه واحد پولی واقعی رو تو یه حساب بانکی دریافت کنین. این سرویس در ایران هم به وسیله بعضی از سایت ها و شرکت های فعال در این بخش ارائه می شه.

ارزهای دیجیتالی که چند سالیه رشد زیادی پیدا کرده ان، حالا جایگاهی بسیار مهم در دنیای صنعت و تجارت دارن. با اینکه این واحدهای پولی هنوز به صورت رسمی به وسیله هیچ دولتی در دنیا به رسمیت واقعی شناخته نشده و وارد چرخه تجارت بین المللی نشده ان، اما به خاطر ارزش عجیب و غریب این ارزها، حالا توجه دولت ها و خزانه های مالی، بورس ها و حتی صندوق بین المللی پول هم به این واحدهای مجازی جلب شده. واقعا اینطور باید گفت که این ارزهای مجازی کم کم در حال پیدا کردن جایگاه واقعیشون در دنیای ما هستن و همین مسئله باعث می شه تا توجه و بررسی این مبحث به وسیله هر تجارت و کسب وکاری انگار پیشگیری ناپذیر باشه. شما حتی اگه هیچ ارتباطی با این مبحث نداشته باشین و هیچ تعاملی از این روش با هیچ طرف قرارداد دیگری نداشته باشین، بازم بهتره علم کافی در مورد پول های دیجیتالی داشته باشین.

داشتن اطلاعات کافی در این مورد نه فقط باعث می شه که شما از جریانات مهمی مثل این عقب نمونید، بلکه این مورد دلیل می شه تا حتی بتونین از این جریانات درس گرفته و از امتیازات اون ها به نفع خود بهره مند شید. هم اینکه باید اقرار داشت که با در نظر گرفتن پیشرفتی که این واحدهای پولی دیجیتالی دارن، احتمال اینکه شما مجبور شید با کمک این ارزها مبادرت به خرید و فروش با بقیه تجارت ها کنین خیلی زیاده. با این حجم گسترده از حضور این واحدهای پولی، جانشین شدن اون ها در آینده ای نه خیلی دور با سیستم کارت های اعتباری الان هم دور از انتظار نیس.

با اینکه به ظاهر و با اخباری که از طرف دولت ها در مورد این ارزهای دیجیتالی منتشر می شه به نظر می رسد که این سیستم غیرقانونی و خطرناک و ریسکیه، اما شاید بهتر باشه بدونین که این فقط یه دیدگاه از جهان سرمایه داری فعلیه. حضور یه ارز دیجیتالی غیرقابل دسترس و غیرقابل کنترل و بسیار امن که از توانایی بلاک چین استفاده می کنه، واسه خیلی از نظام های پولی کشورها و دولت ها مطلوب نیس و واسه همینه که اصلی ترین مخاطبین این ارزهای دیجیتالی خود مردم و تجارت های خصوصی هستن.

نگاهی به گذشته ایجاد ارزهای دیجیتال

اولین نشونه ها از حضور ارزهای دیجیتالی به دهه ۹۰ میلادی باز می شه. در اواخر دهه ۹۰، شرکت DigiCash که یه شرکت امنیتی و طرف قرارداد بانک ها بود، با ایجاد یه سیستم رمزگذاری شده پیشرفته و نوین، بستری درست کرد که بانک ها و مؤسسات مالی دیگه بتونن با امنیت بیشتر و از راه معاملات رمزنگاری شده مبادرت به انتقال یا دریافت پول کنن. بعد از یه مدت کوتاه، این سیستم به صورت رسمی به ایجاد یه واحد پولی دیجیتال منجر شد. همینجوری دیگه شرکت های فعال در این بخش هم بعد از فهمیدن پتانسیل بالای این مسئله، شروع به ساخت ارزهای دیجیتالی انحصاری خود کردن.

بعد از یه مدت سرویس های مشابه بیشتر شدن تا اینکه یه واحد پول مجازی با نام Liberty Reserve در سال ۲۰۰۶ به وجود اومد. این سرویس واسه اولین بار شرایطی درست کرد که با کمک اون مردم می تونستن با تبدیل پول های واقعی به این ارز دیجیتالی، به صورت امن و طوری که ردی از اون ها در سیستم های معاملاتی و بانکی به جای نمونه مبادرت به خرید و فروش کنن. این سیستم از هر تراکنش ۱% سود به عنوان کارمزد از خریدار کم می کرد. از جایی که این سیستم راهی جدید واسه دور زدن قوانین بانکی بود، به سرعت به کار گیری ارز Liberty Reserve واسه انجام معاملات غیرقانونی و حتی پول شویی زیاد شد. اما بعد از یه مدت این ارز به دستور دولت آمریکا تعلیق شد.

بعد از اون و با گذشت چند سال، درست وقتی که مردم فکر می کردن ارزهای دیجیتال نیامده رفتن، بیت کوین (Bitcoin) در سال ۲۰۰۹ ایجاد شد و به بزرگترین ارز دیجیتالی تبدیل شد. یکی از دلایلی که بیت کوین رو به مشهورترین ارز دیجیتالی تبدیل کرد، رمزپایه (رمزارز) بودن اون هستش. از گذشته های دور در مورد خیلی چیزها گفته می شه که اولین ها در هر چیزی بهترین خواهند موند. این گفته دست کم در مورد Bitcoin صدق می کنه چون که در اون زمان تا مدت ها بعد از ایجاد بیت کوین، ارز دیجیتالی خاص دیگری فعالیت مشابهی که ارزش رقابت داشته باشه نداشت. از همون سال تا کنون، این ارز دیجیتالی به پرمخاطب ترین و در عین حال پرارزش ترین ارز دیجیتالی جهان تبدیل شده.

گسترش بیت کوین با سرعت غیرقابل باوری انجام شد و اونقدر ارزش اون زیاد شد که حتی تلاش های دولت ها و نظام های بانکی و سرمایه داری هم نتونستن جلوی این واحد پول مجازی رو بگیرن! بخاطر این، اون ها عزمشونو جزم کردن به جای مقابله با اون، از امتیازات اون بهره مند شن. در آخر سال ۲۰۱۷ ارزش هر یک واحد بیت کوین به بیشتر از ۲۰ هزار دلار رسید! به دنبال همه گیر شدن بیت کوین، ارزهای مجازی قوی دیگری هم تولید شدن اما الان سکان دار این دنیای پر فعل و عکس العمل Bitcoin است.

دلار

مقاله در رابطه: هر اون چه که لازمه درباره بیت کوین بدونین!

بیت کوین

وقت اون رسیده که شمام به سراغ بازار ارزهای دیجیتالی برید؟

حالا که این حقایق رو شنیده و از ارزش این بازار باخبر شدید، حتماً به ذهن شمام خطور کرده که هرکسی می تونه وارد این مارکت شه و درست مثل خیلی از تجارت های دیگه، از ارزهای دیجیتالی بیشترین استفاده ممکن رو ببره؟ این ایده که خیلی ها به صورت جاه طلبانه سراغ اون رفتن و با تفکر به اینکه از همین روش می تونن با یه سرمایه نه خیلی زیاد تو یه مدت کوتاه به یه میلیونر تبدیل شن باعث شد که خیلی از مردم نه فقط هیچ سودی به دست نیارن، بلکه با یه ضرر مالی تقریباً زیاد رو به رو شن.

هنوز بعد از نزدیک به یه دهه از فعالیت رسمی این ارزها و البته به خاطر خطری بودن و انگار قانونی نبودن کار با این واحدهای پولی مجازی، این مبحث موافقین و مخالفین بسیاری داره. موافقین این ارزها فکر می کنن که کریپتوکارنسی یا ارزهای رمزپایه آینده مالی و اقتصادی هر تجارتی هستن اما در طرف مقابل بعضی از بانکا و مردم مخالف نظر دیگری دارن و تهمت غیرقانونی بودن و کلاهبرداری به اون می زنند. اونا باور دارن که بعد از یه مدت که این ارزها از تب و تاب بی افتند، از بین رفته و پنهون می شن.

اقتصادی

هنوز هیچ کسی حتی کارشناسان حرفه ای در این مورد نمی دانند که حق به طور کاملً با کدوم طرفه! از یه سو درآمدهای هنگفت و سودهای باور نکردنی و از طرف دیگه، ورشکستگی های پشت سر هم خیلی از افراد باعث شده تا بحث ارزهای دیجیتالی مثل یه تیغه دو لبه باشه. این حقایق ً نشون می بدن که راه و روش های خاصی واسه فعالیت در این بخش هست که در صورت درک درست اون ها و استفاده درست و به موقع از وسیله ها و فوت وفن های مربوطه، می تونید از راه همین ارزها تو یه مدت کوتاه به درآمدی قابل توجه برسین. اما به هر حال احتیاط شرط عقله و نباید خطری بودن این مورد رو هم از یاد برد. بهتره اینطور بگیم که ارزهای دیجیتالی رمزپایه مخاطبین خاص خود رو دارن و شما باید بعد از شناخت کامل از این سیستم ببینین که همچین چیزی واسه تجارت شما به درد بخور میشه و یا وارد شدن به این بخش فقطً یه خطر نه خیلی مهمه؟

ارزهای رمزپایه (Cryptocurrency) چه نوع ارزهایی هستن و چیجوری کار می کنن؟

ارزهای رمزپایه که اون ها رو با نام رمزارز هم می شناسن، واحدهای پولی مجازی و دیجیتالی مدرنی هستن که برخلاف ارزهای عادی، به صورت امن و با متدهای رمزنگاری (Cryptography) فعالیت می کنن. درواقع در هر تراکنش، چندین پردازش امنیتی از راه سیستم کامل بلاک چین صورت می گیرد و نکته ای که امنیت این تراکنش ها رو تأمین می کنه اینه که هیچ واسطه خاصی مثل یه بانک یا یه درگاه پرداخت بین دو طرف معامله قرار نداره و تموم این مبادلات با امنیت سیستم رمزگذاری شده خود کاربران انجام می شه. با تعریفی دقیق تر باید گفت، تراکنش های این معاملات در شبکه بزرگ بلاک چین (Blockchain) که یه زنجیره بزرگ از کاربران عضو در این شبکه س انجام می پذیرد.

هر تراکنش بین چند ده سیستم کامپیوتری جور واجور به صورت رمزگذاری شده پردازش می شه بخاطر این امکان ردگیری این معاملات وجود نداره و همین بهونه اصلی دولت ها و مخالفین این ارزها می باشه. با اینکه امروزه این ارزها به ارزهای قابل استفاده در خرید و فروش های عادی هم تبدیل شده ان، اما بازم بزرگترین به کار گیری اون ها واسه انجام معاملات پنهونی س و بخاطر این دولت ها و بانک های بین المللی این ارزها رو مقصر خیلی از پول شویی های بزرگ می دانند. با اینکه نمی توان از این حقیقت چشم پوشی کرد، اما از طرف دیگه امنیت تراکنش ها واسه خیلی از کاربران عادی هم یه موهبته. ایجاد امنیت و حفظ حریم شخصی کاربران واسه معاملات تجاری دلیلی بر خلاف کار بودن اون ها نیس و این مسئله اولین نکته مهم و دلیل اصلی محبوبیت کریپتوکارنسی ها می باشه.

از دیگر دلایلی که کاربران (بیشترً کاربران غربی) تمایل زیادی به به کار گیری ارزهای رمزپایه دارن، معاف بودن اون ها از مالیاته! بعضی از بانک ها در کشورای جور واجور از کاربران به ازای به کار گیری خدمات بانکی و تراکنش های بزرگ مالیات می گیرند. اما از جایی که راهی واسه ثبت رکوردهای مالی از راه پرداخت ها و تراکنش های کریپتوکارنسی وجود نداره، هیچکی نمی تونه فهمیده باشه که شما چه وقتی، از چه جایی و به چه مقداری خرید یا فروش داشتین. اما این مسائل یه نکته منفی بزرگ رو هم شامل می شن. اونم مدت زمان طولانی واسه تکمیل هر تراکنشه. چون که همونطور که گفته شد، پردازش تراکنش ها باید از راه هزاران و شاید میلیون ها سیستم جدا از هم انجام شه و همین مسئله به افزایش زمان یه پرداخت در این سیستم منجر می شه. این زمان با در نظر گرفتن نوع و حجم تراکنش شما، ممکنه بین چند دقیقه الی چندین ساعت به طول بی انجامد.

چگونگی انجام یه تراکنش به وسیله ارزهای رمزپایه بدین صورته :

۱٫ هر تراکنش به شکل یه بسته رمزگذاری شده (Block) جفت و جور می شه.

۲٫ بسته های رمزگذاری شده در شبکه Blockchain به صورت زنجیره ای به اشتراک گذاشته می شن. بسته به اندازه مقدار تراکنش، حجم هر بسته رمزگذاری شده متفاوت میشه.

۳٫ هر تراکنش شامل معادلات پیچیده ریاضی حل نشده. وقتی یه پرداخت صورت بگیره، بسته رمزگذاری شده واسه اولین سیستم فرستاده شده و به وسیله پردازشگر اصلی یا پردازشگر گرافیکی اون سیستم کامپیوتری، اون معادله ریاضی مورد پردازش قرار می گیرد. بعد از تموم شدن این معادله، بسته رمزگذاری شده به سیستم بعدی منتقل می شه.

۴٫ سیستم بعدی و همه سیستم های بعد از اون وظیفه دارن تا یه بار از صفر تا صد معادله نامبرده رو حل کرده و صحت جواب درست رو تأیید کرده و به سیستم های بعدی بفرستن.

۵٫ این روند تا وقتی که همه سیستم های انتخابی موجود در شبکه این پردازش ها رو تأیید نکنن ادامه پیدا می کنه.

۶٫ پس از پایان همه پردازش ها و تأیید درست بودن تراکنش، اون پرداخت به لیست سبز اضافه شده و تراکنش کامل می شه.

تراکنش های چندگانه و چندبخشی باعث می شن تا روند تحلیل، بررسی و حل معادلات ریاضی اون ها هم مدت زمان بیشتری نیاز داشته باشه. به همین خاطره که سیستم های فعال در شبکه بلاک چین حتی یه ثانیه هم دست از پردازش برنمی دارن.

ماجرای ماین کردن (Mining) چیه؟

کمی عقب تر گفتیم که سیستم ارزهای رمزگذاری شده (Cryptocurrency) تو یه شبکه کامل به نام Blockchain صورت می پذیرن. هم اینکه این نکته رو هم گفتیم که این شبکه با کمک سیستم های کاربران (کامپیوترها و در بعضی موارد موبایل های هوشمند) فعالیت می کنه. در این شبکه میلیون ها کاربر فعالیت می کنن. ً همه این چندین میلیون آدم فعال در شبکه بلاک چین خریدار یا فروشنده نیستن. پس حتماً دلیلی هست که این افراد وقت، انرژی، هزینه و توان پردازشی سیستم خود رو در اختیار انجام تراکنش های بقیه قرار می بدن.

موبایل

این دلیل همون بحث ماین کردنه و این افراد درواقع ماینر (Miner) هستن. این افراد در ازای انجام معادلات ریاضی تراکنش ها و معاملات زیاد، مقداری ارز رمزپایه (مثلا بیت کوین) دریافت می کنن و در کیف پول خود (Wallet) که همون حساب کاربری مخصوص واسه دریافت و مدیریت این واحدهای پولیه جمع می کنن. بعد هر زمان که مقدار موجودی اون ها به حد مجاز واسه برداشت رسید، می تونن اون ها رو به خاطر خرید و یا تبدیل به واحد پولی واقعی (مثل دلار، یورو و حتی ریال) خرج کنن.

شرایط ماین کردن چیه و واسه ماین کردن به چی نیازه؟

هرکسی می تونه به یه ماینر تبدیل شه. شما با ماین کردن می تونید از این شبکه بزرگ مبادرت به کسب درآمد کنین. اما واسه این کار شرایطی هست که می بایست قبل از شروع اون ها رو روش زوم کرد. اول از همه اینکه شما باید یه کیف پول (Wallet) بسازین. سایت ها و بخش های مختلفی هستن که این امکان رو واسه شما جفت و جور کرده ان. می تونید با در نظر گرفتن نیاز خودتون، شکلای جور واجور آنلاین، دسکتاپی یا حتی موبایلی این سایت ها رو استفاده کنین. اما پیشنهاد می شه از والت رسمی شرکت بلاک چین که مؤسس این سیستمه استفاده کنین.

البته این موضوع به این بستگی داره که شما در حال فعالیت با کدوم ارز هستین. مثلا اگه با اتریوم و بیت کوین کار می کنین، واسه ایجاد Wallet انحصاری خودتون وارد سایت  شید و از راه فرم مربوطه مبادرت به ساخت یه حساب کاربری کنین. اما اگه خواستین از دیگر سیستمای معتبر در این مورد هم استفاده کنین، سایت  هم پیشنهاد خوبی میشه.

بعد از اینکه حساب کاربری شما تأیید و ایجاد شد، می تونید با ورود به این شبکه مبادرت به درآمدزایی کنین. با اینکه به همین راحتی نمی توان در عرض یه مدت کوتاه به یه ماینر موفق تبدیل شد، اما به هر حال قبل از شروع باید بدونین این سیستم از چه طریقی کار می کنه. از جایی که الان ارزش و اعتبار ارز BitCoin از دیگر ارزهای مشابه بیشتره، ما فرض رو بر ماین کردن بیت کوین می گیریم. البته وجود همه این ارزها تقریباً به یه صورته. اگه این پیش نیازها رو رعایت کرده باشین، حالا می تونید قدم بعدی رو وردارین.

روش های ماینینگ

ماین کردن الان به دو صورت کلی قابل انجامه.

روش اول: به کار گیری سیستم های خونگی (PC)

واسه شروع این کار شما به یه کامپیوتر با پردازشگر مرکزی معمولی و از اون مهم تر یه پردازشگر گرافیکی قوی نیاز دارین. بله درست شنیدید! واسه بحث ماین کردن، از جایی که پردازش ها معادلات ریاضی رمزگذاری شده هستن و با در نظر گرفتن وجود و نوع کارکرد اون ها، پردازشگرهای گرافیکی واسه انجام این معادلات لازمن. البته بعضی از ارزها و بعضی از سیستم های ماینینگ که با عنوان CPU Mining شناخته می شن واسه انجام این محاسبات از پردازشگر مرکزی استفاده می کنن اما بیشتر این موارد سرعت کم و بازدهی پائینی دارن.

جالبه بدونین در چند سال گذشته شرکت های معروفی مثل ASUS یا MSI با تولید شکلای جور واجور و اقسام قطعات کامپیوتری مخصوص ماینینگ انگار خود رو در این بازار سهیم کرده ان. این شرکت های کامپیوتری با عرضه قطعاتی مثل مادربوردهای ماینینگ با توانایی اتصال ۲۰ کارت گرافیک جور واجور، ابزاری بسیار حرفه ای واسه ماینرهای خونگی جفت و جور کرده ان. حتی قطعات دیگری مثل پاورهای ماینینگ، رمای مخصوص ماینینگ و از همه این موارد مهم تر، کارت گرافیک های مخصوص ماینینگ هم به وسیله خیلی از این شرکت های کامپیوتری تولید شده.

همونطور که گفته شد، پردازش های تراکنش ها در بلاک چین به وسیله پردازشگر گرافیکی (GPU) صورت می گیرد. پس دست کم چیزی که به اون نیاز دارین یه گرافیک قوی با توان پردازشی بالا هستش. کاربران حرفه ای از مادربردهای چند اسلاته به خاطر بهره گیری از چندین کارت گرافیک استفاده می کنن تا با این کار از حالت عادی چندین برابر توان پردازشی بیشتر داشته باشن و در نتیجه کسب درآمد زیادتری داشته باشن. باید اینم بگیم که که تازگیاً سیستم عامل هایی مبنی بر لینوکس مثل ethOS یا SimpleMining هم عرضه شده ان که بسیار سبک بوده و فقطً واسه ماین کردن تولید شدن. این سیستم عامل ها معمولاً واسه وسایل ماینینگ مثل ریگ ها یا ASICا استفاده می شن اما به کار گیری اون ها در سیستم های خونگی هم بلامانعه.

بیشتر بدونین: کسب درآمد از اینترنت با ۱۴ راه پولساز و بدون نیاز به سرمایه

روش دوم: به کار گیری سیستم ها و وسایل موسوم به ASIC

روش دوم که روش حرفه ای واسه ماین کردنه، روشی با عنوان ASIC یا Application-specific integrated circuits (به فارسی مدارهای مجتمع با کاربرد خاصه.) این روش درواقع یه جور وسیله ساخته شده از چیپ های پرسرعته که از انرژی الکتریسیته کمتری نسبت به سیستم های ماینینگ عادی بهره می برد و مصرف برق اونم کمتره. این سیستم ها واقعا دستگاه هایی هستن که فقط چیپ های مخصوص ماین و سیستم عامل ها و پنل های مربوطه در اون ها به کار برده شده و از ابعاد کوچیک تری هم بهره مند هستن.

ASIC ها چیزی مثل ریگ های ماینینگ هستن اما توان پردازشی اون ها بسیار بالا هستش. البته با در نظر گرفتن نوع اون ها، می توان گزینه هایی از این دستگاه ها رو خرید که ابعاد بزرگ تری داشته و در نتیجه گرافیک ها و چیپ های بیشتری رو درون خود قرار داده باشن. از جایی که این سیستم ها در آخر سرعت به پردازش کردن و ماین کردن می پردازند و از جایی که محفظه زیادی واسه جریان هوا در اون ها وجود نداره، به خاطر کاهش دمای داخلی اون ها معمولاً در دو طرف دستگاه های ASIC از دو فن به خاطر بیرون روندن هوای گرم استفاده می شه.

از این دستگاه ها نمی توان در اتاق های معمولی استفاده کرد. چون که معمولاً سر و صدای خیلی از این دستگاه ها ایجاد شده و از اون مهم تر گرمای ایجاد شده به وسیله این دستگاه تو یه اتاق مسقف و در بسته باعث افزایش چشم گیر دمای هوا شده و همین مسئله می تونه در مدت کوتاهی کارکرد اون ها رو با مشکل و یا حتی خرابی روبه رو کنه. به همین خاطره که از دستگاه های ASIC در اتاق های سرد و غیر قابل سکونت استفاده می شه.

استخر ماینرها (Mining Pool) چیه؟

همون گونه که گفتیم، پردازش های ماینینگ به وسیله سیستم های کاربران و به صورت نوبت به نوبت انجام می شه. اما بیت کوین که طی چند سال گذشته میلیون ها کاربر جذب کرده و میلیاردها تراکنش رو تا کنون ثبت کرده حالا به شبکه ای بزرگ و پر عکس العمل تبدیل شده. این نکته باعث شده تا سرعت پردازش ها در این سیستم کاهش پیدا کنه. به خاطر برطرف سازی مقداری از این مشکل، سیستمی با عنوان استخر ماینینگ (Mining Pool) ایجاد شد. این استخرها درواقع فضایی تقریباً بزرگ هستن که دربردارنده منابع ماینرها می باشن.

ماینرهایی که در این استخرهای ماینینگ هستن، با تقسیم بلاک ها (بسته های رمزگذاری شده) بین همدیگه، هم سرعت پردازش ها رو افزایش می بدن و هم کارمزدهای برابر دریافت می کنن. واقعا برخلاف سیستم اولیه که هر بسته رمزگذاری شده باید به نوبت بین ماینرها پردازش میشد، حالا ماینرهای قوی تر احتیاجی به صبر کردن نداشته و درست مثل یه ماهی تو یه استخر بزرگ، می تونن منابع مختلفی رو واسه پردازش انتخاب کنن. این استخرها همیشه در کنار منابع، ارز و پول هایی واسه پرداخت هم در خود دارن. این یعنی به محض تکمیل یه تراکنش در این استخرها به وسیله یه ماینر، دستمزد اون به سرعت پرداخت می شه.

راه و روش های مختلفی در سیستم Mining Pool هست که بعضی از اون ها عبارت ان از :

پرداخت به ازای اشتراک (Pay-per-Share): این روش که ساده ترین روش کسب درآمد واسه ماینرهاه، به پردازش و حل کردن یه بسته ساده رمزگذاری شده به وسیله یه ماینر گفته می شه. از راه این سیستم، کسائی که می خواهند تراکنش های سریعی داشته باشن، بلاک مورد نظر خود رو در این استخرها رها کرده و منتظر می شن تا دیگه ماینرها مبادرت به پردازش و ثبت اون کنن.

سیستم تناسبی (Proportional): از راه این روش، ماینرها مجاز می شن تا از سهام منابع موجود تا وقتی که استخر بلاک های جدید رو پیدا کنه به صورت متناسب بهره مند شن. بعد از پایان یه راند، دوبارهً این شرایط تکرار شده و بلاک های جدید طبق یه فرمول محاسباتی پیشرفته بین ماینرها تقسیم می شه.

سیستم ماینینگ مشترک به مشترک (Peer-to-Peer): روش Peer-to-Peer که با عنوان P2Pool شناخته می شه، هرگونه مسئولیت و دخالت یه سرور استخری رو کنار زده و اپراتور استخر ماینینگ رو در این تعاملات سهیم نمی کنه. در این حالت، دو ماینر جور واجور به صورت مستقیم تو یه شبکه جدا از هم که اونو با نام Side Blockchain معرفی کردن، شروع به فعالیت روی یه بلاک اشتراکی می کنن. اینجور مسئله ای باعث افزایش سرعت بهره وری می شه. بعد بعد از تموم شدن انجام معادلات، بلاک مورد نظر دوبارهً به سرور اصلی انتقال داده شده و به لیست پردازش های موفق اضافه می شه. اینجور روشی باعث کاهش حجم ترافیک و پهنای باند شبکه شده و فرصت بیشتری واسه ماینرهای تازه کار جفت و جور می کنه.

ارزهای دیجیتالی و رمزپایه از چه راه هایی قابل معامله هستن؟

با پیشرفت خیره کننده و حضور هرچه بیشتر این ارزهای دیجیتالی در دنیای مدرن مخصوصا بازاریابی های آنلاین، حالا شرایط این ارزها به نسبت چند سال قبل خیلی بهتر شده. همین حالا کشورای زیادی هستن که انگار صنعت ارزهای دیجیتال رو قانونی و به درد بخور حساب کرده ان. ایران هم تازگیاً به جمع این کشورها پیوسته و با قبول این مسئله، راه رو واسه کار با این نوع تجارت صاف کرده. اما بازم دسترسی عمومی و همگانی به این ارزها محدود بوده و هنوز خیلی از عملیات های تجاری با این ارزها غیر قابل اطمینان نامیده می شن. بخاطر این انجام این کارا به گرفتن هویت کاربران نیازمنده.

اگه شما وارد این بخش شده باشین، می تونید از راه نرم افزارهای کریپتوکارنسی با بقیه افراد فعال در این مورد معاملات تجاری داشته باشین. می تونید به عنوان یه فروشنده عمل کنین و ارزهای دیجیتالی خود رو به ازای پول واقعی به بقیه واگذار کنین. هم اینکه می تونید از راه سیستم P2P که در بالا به اون اشاره کردیم، مبادرت به همکاری با بقیه ماینرها کرده و یا به صورت مستقیم با اون ها مبادرت به رد و بدل کردن واحدهای پولی کنین. جالبه بدونین که در چندین کشور، حتی ATM یا همون خودپردازهایی هم واسه تبدیل ارز دیجیتالی به واحدهای پولی تعبیه شده تا کاربران به صورت مستقیم و در وقتی کم، ارز دیجیتالی خود رو به پول نقد تبدیل کنن.