مشکی چاله black-holes

سیاهچالها تنها اشیای موجود در دنیای ما هستن که می تونن با نیروی جاذبه ی خالص، نور رو به دورن خود جذب کنن. محققان فکر می کنند این مشکی چاله ها وقتی به وجود می آیند که بقایای یه ستاره ی بزرگ به همدیگه برخورد کرده و اونقدر چگالی بالا پیدا کنن که بافت فضا-زمان رو در برگیرند. در ادامه با ما همراه باشین تا ۱۰ حقیقت علمی عجیب در مورد این اجرام حیرت انگیز رو مرور کنیم.

به گزارش آلامتو به نقل از زومیت؛ سیاهچاله ها اجرام عجیبی هستن که حتی می تونن نور رو هم درون خود به تله بیاندازند. هر جسمی اگه در افق اتفاق یه سیاهچاله گرفتار شه، سرنوشتی نامعلوم و تلخ در انتظار اون هستش. با وجود دهه ها تحقیق و تلاش این اجرام بازم نامعلوم باقی مونده ان.

این اجرام بازم تعجب محققان رو برمی انگیزند. در ادامه ۱۰ حقیقت عجیب در مورد این اجرام آسمونی رو تقدیم حضوتون می کنیم:

سیاهچاله ها مکش ندارن

بعضی تصور می کنن که سیاهچاله ها مثل گردبادهای بزرگی هستن که مکش بسیار قدرتمندی دارن اما این اجرام مانند بقیه جرم های موجود در فضا هستن که نیروی جاذبه ی بسیار قدرتمندی هم دارن. مثلا اگه خورشید رو با یه سیاهچاله جانشین کنین، زمین رو نخواد بلعید بلکه زمین بازم به چرخش خود دور اون ادامه میده.

به نظر می رسد که سیاهچاله ها اجرام رو می بلعند اما این جور نبوده و این مورد یه باور غلطه. ستاره های نزدیک سیاهچاله بعضی از اجرام موجود در اتمسفر خود رو در فضا پخش کرده و سیاهچاله های گرسنه ی همسایه هم اون ها رو با نیروی جاذبه به سمت خود می کشن و این جور نیس که اجرام از اتمسفر یه ستاره با قدرت مشکی چاله در فضا پخش شن.

اینیشتین سیاهچاله ها رو کشف نکرده

با اینحال که نظریه ی نسبیت اینیشتین وجود سیاهچاله ها و تشکیل اون ها رو پیش بینی کرده بود اما این دانشمند آلمانی کاشف اجرام بزرگ نیس. کارل شوارزچایلد کسی بود که از معادلات اینیشتین بهره برد و تشکیل سیاهچاله ها رو با به کار گیری  اون ها اثبات کرد.

اون تونست این یافته ی خود رو همزمان با منتشر کردن نظریه ی نسبتیت عام در سال ۱۹۱۵ عمومی کنه. از کارای شوارزچایلد، معیاری واسه اندازه گیری با نام شعاع شوارزچایلد بوجود اومد که واسه امتحان اندازه تراکم اجرام واسه تبدیل به سیاهچاله به کار می رود.

به دلیل حرکت سریع این مواد، دمای اون ها میلیاردها درجه ی فارنهایت بالا می رود، این دما می تونه با فرمی با نام تابش جسم مشکی، ماده رو به انرژی تبدیل کنه.

واسه مقایسه، عکس العمل هسته ای تنها ۰.۷ درصد از ماده رو به انرژی تبدیل می کنه. شرایط دور و بر یه سیاهچاله ۱۰ درصد جرم رو به انرژی تبدیل می کنه که فرقی بسیار زیاد و فاحشه.

حتی قبل از این یافته ها هم جون میشل، سال ها قبل وجود ستاره های مشکی با قدرت جاذبه ی بسیار بالا که حتی می تونه نور رو در تله بندازه رو پیش بینی کرده بود. نام سیاهچاله در سال ۱۹۶۷ به رسمیت شناخته شده و به ثبت رسید.

سیاهچاله ها می تونن همه چیز رو کش آورده و به اجرام رشته مانند تبدیل کنن

سیاهچاله ها قدرت بزرگی دارن که می تونن هر جسمی رو کش آورده و به رشته ای مانند یه اسپاگتی تبدیل کنن. این پدیده «اسپاگتیفیکیشن» یا اسپاگتی کردن اسمشه.

این پدیده به رفتار جاذبه به نسبت فاصله بستگی داره. الان پای شما به هسته ی زمین نزدیک تر از سرتانه و سر شما جاذبه ی کمتری رو تحمل می کنه. اگه نیروی جاذبه زیاد باشه، این اختلاف در نیروی وارده روشن تر هستش.

با کشیده شدن پا بوسیله سیاهچاله ها، بدن شما کش اومده و پا هم به مرکز جاذبه نزدیک و نزدیک تر شده و با گذشت زمان اختلاف نیروی وارده به پا و سر بیشتر و بیشتر می شه. نتیجه ی این کش اومدن پدیده ی اسپاگتی شدنه!

سیاهچاله ها می تونن جهان ها جدید به وجود بیارن

شاید به نظر عجیب باشه که بگیم سیاهچاله ها می تونن جهانی جدید رو بوجود بیارن، چون که حتی از وجود جهان های دیگه اطمینان کافی نداریم اما پایه این نظریه ی یکی از زمینه های تحقیقاتی پرطرفدار امروزیه.

مثال ساده ای از این نظریه ی جهان ما هستش. اگه نگاه کلی به جهان ما بکنین می بینید که مجموعه ای پیچیده از اعداد گرد هم اومده و دنیای ما رو بوجود آورده ان، کافیه یکی از این اعداد عوض شه تا جهان ما به کلی از هم بپاشند.

تنهایی در مرکز سیاهچاله می تونه قوانین استاندارد فیزیکی رو به هم ریخته و جهانی جدید با شرایط تغییر کرده رو بوجود آورد.

سیاهچاله ها می تونن فضای دور و بر خود رو بکشن

فرض کنین فضا یه کاغذ بزرگ خط کشی شده با خطوط موازیه که تا سرتاسر جهان کشیده شده. اگه جرمی رو درون این کاغذ بذارین، شکل اون تغییر می کنه.

هر چی این جرم بزرگ تر و سنگین تر باشه، بیشتر در این برگه فرو میره، اگه این برگه کشیده شه، خطوط موازی دیگه شکل خود رو از دست داده و موازی هم نیستن.

هر چقدر چاله ی موجود در فضا عمیق تر شه، این خطوط بیشتر کش اومده و شکل خود رو از دست میدن. سیاهچاله ها بزرگ ترین چاله ها رو در فضا درست می کنن که حتی نور هم از فرورفتن درون این چاله در امان نیس.

سیاهچاله ها کارخانه ای بزرگ از انرژی هستن

سیاهچاله ها می تونن انرژی رو با بهره وری بیشتری نسبت به خورشید تولید کنن. دلیل این اتفاق به موادی برمیگرده که به دور افق اتفاق یه سیاهچاله می بچرخن. هر چقدر این این مواد به مرکز نزدیک تر باشن سرعت بیشتری داشته و هر چی دورتر باشن سرعت چرخش کمتری هم دارن.

به دلیل سرعت بالای چرخش مواد دمای اون ها تا میلیون ها درجه ی فارنهایت بالا می رود. این دمای بالا در فرمی با نام تابش جرم مشکی می تونه ماده رو به انرژی تبدیل کنه.

واسه مقایسه باید گفت که عکس العمل هسته ای تنها ۰.۷ درصد از ماده رو به انرژی تبدیل می کنه و این در حالیه که دمای نامبرده می تونه ۱۰ درصد از ماده رو تبدیل به انرژی کنه، این اختلاف بسیار خیره کننده و اعجاب آوره.

سیاهچاله ای با جرم بسیار زیاد در مرکز کهکشون ما قرار داره

محققان معقتدند در مرکز هر کهکشانی از جمله کهکشون ما یه سیاهچاله ی بزرگ با جرم بسیار زیاد هست. این سیاهچاله ها در واقع دلیل نظم و حفظ شدن اجزای جور واجور یه کهکشون در کنار همدیگه هستن.

سیاهچاله ی موجود در مرکز کهکشون راه شیری جرمی برابر چهار میلیون برابر خورشید داشته و نام اون Sagittarius A هستش. این سیاهچاله که در فاصله ی ۳۰ هزار سال نوری زمین قرار داره، در حدود دو میلیون سال قبل انفجاری بزرگ رو تجریه کرده که به گفته ی محققان از روی زمین هم قابل مشاهده بوده. این سیاهچاله الان پایدار و مستحکمه.

سیاهچاله ها سرعت حرکت زمان رو کاهش میدن

واسه درک بهتر این موضوع مثال دوقلوها رو مطرح می کنیم. یکی از این دوقلوها در زمین به زندگی خود ادامه می دهد و دیگری به فضا رفته و با سرعتی بالا در حال حرکت در اون است. با برگشت برادری که در فضا بوده متوجه می شید که اون جوون تر بوده و زمان کمتری از عمرش گذشته چون که هر چی سرعت چرخش بیشتر باشه زمان با سرعت کمتری به جلو می رود.

با رسیدن به افق اتفاق یه سیاهچاله، این بخش سرعت بسیار زیاد و عجیبی داره و می تونه سرعت حرکت کردن زمان رو به جلو رو کم کنه.

سیاهچاله ها با گذشت زمان بخار می شن

این کشف در سال ۱۹۷۴ اول بوسیله استفن هاوکینگ پیش بینی شده بود، به خاطر این پدیده ی مورد نظر رو تابش هاوکینگ می نامند.

تابش هاوکینگ باعث می شه که جرم سیاهچاله در فضا-زمان پخش شه. این کار تا وقتی ادامه می یابد، که سیاهچاله از بین بره، به خاطر این تابش هاوکینگ با نام تبخیر سیاهچاله هم شناخته می شه.

از دید تئوری هر جرمی می تونه تبدیل به سیاهچاله شه

تنها فرق یه سیاهچاله با خورشید در اینه که هسته ی یه سیاهچاله از موادی با چگالی بسیار زیاد تشکیل شده که به اون نیروی جاذبه بسیار قوی می بخشه. میدون جاذبه ی اون باعث می شه تا حتی نور هم جذب شده و سیاهچاله ها از دید محو شن.

اگه خورشید رو با جرم الان خود فشرده کرده و قطر اون رو به ۶ کیلومتر برسونین، جرم اون به اندازه ای افزایش پیدا می کنه که بتونه به یه سیاهچاله تبدیل شه. این نظریه رو می توان حتی روی زمین و حتی بدن آدم هم پیاده کرد یعنی هر جرمی رو فارغ از وزن اون می توان به یه سیاهچاله تبدیل کرد.

اما در دنیای واقعی تنها یه انفجار می تونه سیاهچاله رو بوجود آورد و اون انفجار گرانشی ستاره ای با جرمی بیشتر از ۲۰ تا ۳۰ برابر خورشیده.

همه چیز درباره موجودات فضایی و یوفوها

ظاهر موجودات فضایی چیجوریه؟

دانستنی زومیت فضا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *