منابع و ماخذ تحقیق : حقوق مالکیت فکری

ایالتی(قانون جداگانه ی هر ایالت) بر حقوق علائم تجاری حاکم هستند. در ابتدا، قانون کامن لا ایالت، عمده ی مقررات مربوط به حقوق علامت تجاری را مقرر نمود. ولی در اواخر سال 1800، کنگره آمریکا اولین قانون فدرال آمریکا در زمینه ی حقوق علائم تجاری رو تصویب کرد. سپس این قانون فدرال رفته رفته گسترش پیدا کرد و بیشتر زمینه هایی که قبلا توسط قانون ایالتی پوشش داده می شدند را بر عهده گرفت. قانون اصلی فدرال در این زمینه، اکنون، قانون لانهام است که در سال 1946 تصویب و آخرین تغییرات آن مربوط به سال 1996(اخرین اصلاحیه در 14 ژانویه 2013) است. امروزه، عمده ترین قانون منبع حمایت حقوقی از علائم تجاری که به صورت گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. همان قانون فدرال است. هرچند قانون ایالتی نیزهنوز مورد استفاده است ولی بیشتر مباحث حول محور قانون فدرال انجام می شود
2-4-3وضع مقررات در کنوانسیون های بین المللی
در این قسمت نگاهی اجمالی به تاریخچه و وضع مقررات در کنوانسیون ها و موافقت نامه ای خواهیم داشت که فصول بعدی با نگاهی دقیقتر به مواد آن پرداخته می شود.
2-4-3-1 کنوانسیون پاریس (برای حمایت از مالکیت صنعتی)
از دو قرن پیش تمایل کشورها برای متحدالشکل کردن قوانین داخلی و بین المللی در زمینه حمایت از مقولات مربوط به مالکیت فکری افزایش یافت و این مسئله را می توان نتیجه شکست نمایشگاه بین الملی اختراعات و ابداعات وین 1873 دانست، به علت عدم حمایت کافی از اختراعات خارجی ارائه شده در نمایشگاه، مهمانان خارجی تمایل به نمایش محصولات خود نشان ندادند، و با وجودی که اغلب کشورها تمایل بسیاری برای انتقال فناوری های جدید داشتند، عملا نمایشگاه اختراعات وین با شکست مواجه شد. به دنبال کنگره ای که در پی نمایشگاه در وین برگزار شد، کنگره دیگری در پاریس در 1878 برگزار گردید و پیش نویسی را تهیه کرد که پیشنهاد نمود اتحادیه های بین المللی برای حمایت از مالکیت صنعتی تشکیل شود، این پیشنهاد به همراه تعدادی دعوت نامه از سوی دولت فرانسه برای کشورهای شرکت کننده در کنگره پاریس ارسال شد، در سال 1883 کنفرانس دیگری در پاریس برگزار شد که منجر به پذیرش نهایی و امضای کنوانسیون پاریس شد. و این سرآغاز تدوین مقررات بین المللی در حوزه مالکیت فکری شد. مقررات و قواعد بین المللی تنها برای کشورهایی الزام آور است که به این کنوانسیون ها پیوسته اند.
این کنوانسیون به اکثر مصادیق مالکیت صنعتی از جمله حق اختراع، علایم تجاری، طرح های صنعتی مدل های مصرفی و نشان مبدا جغرافیایی مربوط می شود. هدف کنوانسیون پاریس ایجاد نظامی برای مخترعین است تا بتواند از اختراع آن ها در سطح بین المللی حمایت کند. در مفاد این کنوانسیون اشاره دارد که بر طبق «اصل رفتار ملی»، در ثبت مالکیت فکری و نیز اقامه دعوا هیچ تفاوتی بین شهروندان کشورهای عضو وجود نداشته و در دادگاه ها برخورد یکسانی بین مخترعین کشورهای عضو به عمل خواهد آمد. کنوانسیون پاریس در سال 1883 منعقد شد و بعداُ در بروکسل (1900)، واشنگتن (1911)، لاهه (1925)، لندن (1934)، لیسبون (1958) و استکهلم (1967) مورد بازنگری قرار گرفت. کنوانسیون پاریس در سال 1979 اصلاح شد.
و به موجب ماده یک قانون اجازه الحاق دولت ایران به اتحادیه عمومی بین المللی معروف به پاریس مصوب 10/12/1337 به دولت اجازه داده شد که الحاق خود را به اتحادیه عمومی بین المللی معروف به پاریس، که مقر آن در برن استو برای مالکیت صنعتی و تجارتی و کشاورزی به موجب پیمان های چند جانبه تشکیل شده با تمام تغییرات و اصلاحاتی که تا این تاریخ در آن به عمل آمده اعلام دارد.

2-4-3-2 کنوانسیون سازمان جهانی مالکیت فکری (وایپو)
ریشه سازمان جهانی مالکیت فکری به سال 1883 یعنی زمانیکه یوهانس برامز سومین سمفونی خود را می ساخت، رابرت لویس استیونسون جزیره گنج را می نوشت و جان و امیلی روبلینگ ساخت پل بروکلین نیویورک را تکمیل می کردند بر می گردد. همان طور که بیان شد کنوانسیون پاریس برای حمایت از حقوق مالکیت فکری در سال ماه مارس 1883 در پاریس به امضا رسید. این کنوانسیون در سال 1884 با 14 کشور عضو و با تاسیس یک دفتر بین الملی جهت انجام وظایف اداری، به اجرا در آمد. در سپتامبر 1886 برای حمایت از مالکیت آثار ادبی و هنری، کنوانسیون برن به تصویب رسید. مشابه با کنوانسیون پاریس، دفتر بین الملی مربوط به کنوانسیون برن نیز تاسیس شد. در سال 1893 دو دفتر کوچک مذکور در هم ادغام شد و یک سازمان بین الملی به نام دفتر بین‌المللی برای حمایت از مالکیت فکری یا بی ای آر پی آی بوجود آمد. مقر این سازمان کوچک در برن کشور سوئیس واقع شده بود. در سال 1960، این سازمان از برن به ژنو منتقل شد تا به سایر سازمان های بین الملی در این شهر نزدیک تر باشد. یک دهه بعد یعنی در سال 1970 به دنبال اجرای کنوانسیون تاسیس سازمان جهانی مالکیت فکری، با انجام اصلاحات ساختاری و اداری، بی ای آر پی آی به وایپو تبدیل شد. اندکی بعد در سال 1974، وایپو به یکی از سازمان های تخصصی سازمان ملل تبدیل شد. هم اکنون 185 کشور در این سازمان عضویت دارند.
سازمان جهانی مالکیت فکری، دو هدف اصلی را دنبال می کند: هدف اول ارتقای حمایت از مالکیت فکری در سراسر جهان از طریق همکاری بین دولت ها و در صورت لزوم با همکاری سایر سازمان های بین المللی است و هدف دوم وایپو ایجاد همکاری اداری بین اتحادیه های تاسیس شده به وسیله معاهدات تحت نظر وایپو است. به جز موافقت نامه تریپس، وایپو کلیه کنوانسیون هایی را که به آنها اشاره شد در بر می گیرد.
وایپو برای تحقق اهدافش، علاوه بر انجام وظایف اداری اتحادیه های مذکور این اقدامات را نیز انجام می دهد: اقدامات تجویزی یا هنجار آفرینی از طریق وضع استانداردهایی برای حمایت از مالکیت فکری، اجرای برنامه های اعطای کمک های فنی و حقوقی به کشورها در زمینه مالکیت فکری، اقدامات مربوط به طبقه بندی و یکسان سازی بین المللی در زمینه مستند سازی حق اختراع، علائم تجاری و طرح های صنعتی، اقدامات ثبتی نظیر ارائه خدمات مربوط به تقاضانامه های ثبت اختراع، علائم تجاری و طرح های صنعتی.وایپو از طریق سه رکن مجمع عموم، کنفرانس و کمیته هماهنگی به وظایف و برنامه های خود عمل می کند. و منابع مالی خود را از طریق دریافت حق عضویت اعضا و نیز دریافت وجوه پرداختی توسط اشخاص خصوصی که از خدمات ثبتی وایپو بهره می برند تامین می کند. مقر اصلی سازمان مالکیت فکری در شهر ژنو قرار دارد، وایپو در مقر اصلی سازمان ملل در نیویورک نیز یک دفتر دارد. با تصویب مجلس شورای اسلامی، ایران از سال 1380 به عضویت این سازمان بین المللی درآمده است.
2-4-3-3 موافقت نامه مادرید (راجع به ثبت بین المللی علائم تجاری)
با نگرشی برتاریخچه کنوانسیون پاریس درخصوص حمایت از مالکیت صنعتی در می یابیم که به منظورحمایت از علائم تجارتی درسطح بین المللی به موجب کنوانسیون مزبور صاحب علامت (شخص حقیقی یا حقوقی) می بایست بطور جداگانه تعدادی تقاضانامه را در ادارات کشورهای مختلف عضو به زبان های گوناگون با پرداخت هزینه های متفاوت و صرف زمان طولانی، تودیع نماید. جهت تسهیل روند ثبت بین المللی و تحصیل حقوق ناشی از آن تعدادی از کشورهای عضوکنوانسیون پاریس اتحادیه بین المللی را جهت حمایت از مالکیت صنعتی در راستای کنوانسیون مزبور تشکیل داده و درآن سیستم مادرید را بعنوان دستورالعمل ثبت بین المللی علائم تجارتی تصویب نمودند.این سیستم شامل دو معاهده: موافقتنامه مادرید مورخ 1891 و پروتکل مرتبط با آن مصوب 1989 و همچنین آئیننامه مشترک می باشد. سیستم مادرید در حال حاضر دارای 85 عضو متشکل از کشورها و دفاتر منطقه ای می باشد. لازم به توضیح است که درخواست ثبت بین المللی صرفا از طریق دفاتر مالکیت صنعتی کشورهای عضو سیستم مادرید امکان پذیر بوده و منوط به ثبت در کشور مبداء می باشد.
2-4-3-4 موافقت نامه جنبه های تجاری حقوق مالکیت فکری (تریپس)
از دهه 1970، با توجه به نقایص کنوانسیون ها و موافقت نامه های قبلی و عدم وجود یک ساز و کار اجرایی موثر در آنها باعث مطرح شدن حقوق مالکیت فکری از سوی کشور های توسعه یافته در مذاکرات دور اروگوئه در قالب موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت «گات» شد که سر انجام به تصویب «موافقت نامه جنبه های تجاری مالکیت فکری»، تریپس منجر گردید. اجرای این موافقت نامه از سال 1995 آغاز شده است.
موافقت نامه جنبه های تجاری مالکیت فکری (تریپس) یکی از اجزای تفکیک ناپذیر سند نهایی دور اروگوئه و یکی از سه رکن موافقت نامه های سازمان جهانی تجارت (شامل موافقت نامه های مربوط به تجارت کالا، خدمات و مالکیت فکری) است.
دور اوروگوئه برای اولین بار در تاریخ گات، مذاکرات چند جانبه پیرامون حقوق مالکیت فکری مرتبط با تجارت را برگزار کرد و در15 آوریل سال در مراکش همراه با موافقت نامه های دیگری چون توافق نامه تاسیس سازمان جهانی تجارت، موافقت نامه حقوق مالکیت معنوی مرتبط با تجارت (تریپس)را به تصویب رساند.این موافقت نامه را بیش از 100 دولت امضاء کردند. اینک رعایت آن، به عنوان یکی از موافقت نامه های تجاری سازمان جهانی تجارت برتمام دولتهای عضو الزامی
است. دراین خصوص کشورهای عضو ملزم هستند که قوانین داخلی مربوط به حقوق مالکیت فکری خود را مطابق با تریپس، اصلاح و تعدیل کنند. تریپس از نظر مندرجات به عنوان یکی از جامع ترین اسناد بین المللی تلقی شده که انواع مختلف حقوق مالکیت فکری را دربرمی گیرد. ازجمله مصادیق مورد حمایت تریپس می توان از نمونه های زیر نام برد:
حق تالیف و تصنیف و حقوق مرتبط با آن (از قبیل برنامه های کامپیوتری)،
علائم تجاری،
نشانه های جغرافیائی،
طرح های صنعتی،
حق اختراع،
طرح های ساخت مدارهای یک پارچه واطلاعات افشاء نشده (یا اسرارتجاری).

فصل سوم
بررسی شرایط شکلی و ماهوی علامت تجاری در قوانین ایران و آمریکا و کنوانسیون های بین المللی
یکی از راههای بدست آوردن حقوق مرتبط با علائم تجاری، به ثبت رسیدن آن علامت در اداره و یا دیگر مرجع صلاحیتدار اعم از داخلی و یا بین المللی می باشد. در ماده 31 قانون ثبت اختراعات طرحهای صنعتی و علائم تجاری مصوب سال 1386 نیز حق استفاده انحصاری از یک علامت را به شخصی اختصاص داده که آن علامت را مطابق با آن قانون به ثبت رسانده باشند. و همچنین در ماده 1051 قانون ثبت علامت تجاری ایالات متحده امریکا نیز آمده است که صاحب یک علامت تجاری می تواند که درخواست ثبت آن علامت را با رعایت شرایطی که توسط مسئول اعلام می گردد به ثبت برساند. بنابراین برای به ثبت رساندن یک علامت تجاری در مراجع صلاحیتدار در تمام کشورها ، رعایت شرایط و ضوابطی از لحاظ شکلی و ماهوی ضروری است که در ذیل به هریک از آنها در مباحث جداگانه خواهیم پرداخت.
3-1 مبحث اول: بررسی شرایط شکلی
درشرایط شکلی ثبت علائم تجاری در این مبحث به مباحثی چون نظام شکلی ثبت علائم و همچنین شرایط لازم برای ثبت علائم و نیز مدارک مورد نیاز برای ثبت خواهیم پرداخت.
3-1-1 گفتار اول: نظام شکلی ثبت علائم تجاری
در بررسی نظام شکلی ثبت علائم تجاری، از مراجع ذیصلاح جهت ثبت و شرایط لازم برای ثبت علائم و مدارک مورد نیاز برای ثبت بحث خواهد شد.
3-1-1-1 بند اول: مراجع ثبت علامت
الف: ایران
در نظام حقوقی ایران مانند بسیاری از کشورها، ثبت علائم، موجب اخذ حق مالکیت بر آن علائم دانسته می شود و از این رو قانون گذار مراجعی را برای رجوع مراجعان جهت ثبت مشخص کرده است.
1. مرجع اصلی
به استناد بند 4 ماده 1 آیین نامه اجرایی قانون ثبت اختراعات، طرح های صنعتی و علائم تجاری مصوب 1386، سازمان ثبت اسناد و املاک کشور متصدی امور مربوط به مالکیت صنعتی شناخته شده و نیز این سازمان، عهده دار نمایندگی ایران در سازمان جهانی مالکیت معنوی و اتحادیه های ذی ربط می باشد که در ماده 52 قانون ثبت اختراعات، طرح های صنعتی و علائم تجاری مصوب 07/08/1386 آمده است: تصدی امور مربوط به مالکیت صنعتی و همچنین نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در سازمان جهانی مالکیت معنوی و اتحادیه‌های مربوط به کنوانسیون های ذی‌ربط به عهده سازمان ثبت اسناد و املاک کشور است. ثبت کلیه موضوعات مالکیت صنعتی، اعم از اختراع، علامت، علامت جمعی، طرح صنعتی نیز توسط اداره مالکیت صنعتی سازمان ثبت اسناد و املاک کشور انجام می‌شود. در مواردی که مراجع دیگر به موجب قانون اقدام به بررسی و ثبت می‌نمایند در صورتی از حمایت ها و امتیازات مذکور در این قانون بهره‌مند می‌شوند که حسب مورد مالکیت یا اختراع آن ها در اداره مالکیت صنعتی به ثبت رسیده باشد.
2. مرجع فرعی (استثنایی)
به استناد ماده 2 قانون چگونگی اداره مناطق آزاد تجاری صنعتی مصوب 1372، مرجعی مستقل در هر یک از مناطق آزاد تجاری، جهت تسهیل در دستیابی به بازارهای جهانی و توسعه اقتصادی، سازمان هر یک از مناطق آزاد تجاری/ صنعتی متصدی امور مربوط به انجام مالکیت صنعتی می باشد.
ماده 2 : سازمان هر منطقه به منظور انجام امور ثبتی شرکت ها و مالکیت‌های صنعتی ومعنوی در آن منطقه، واحدی را به نام واحد ثبت شرکت ها و مالکیت‌های ‌صنعتی معنوی تأسیس می‌کند. وظایف این سازمان در ماده قانون مزبور بیان شده، که از جمله ثبت علائم تجاری می باشد.
ماده 3: وظایف واحد ثبتی عبارتند از:
ثبت شرکت ها و مؤسسات غیر تجاری ایرانی و خارجی.
ثبت علایم و اسامی تجاری و صنعتی.
ثبت اختراعات و اشکال و ترسیمات صنعتی.
لازم بذکر است که در ادامه بحث ما فقط به قوانین و مقررات مربوط به سازمان ثبت اسناد و املاک کشور خواهیم پرداخت.
ب: ایالات متحده امریکا
در ایالات متحده امریکا، دو مرجع برای ثبت علائم تجاری وجود دارند:
1. اداره ثبت اختراع و علائم ایالات متحده (فدرال)
اداره ثبت اختراع و علائم تجاری ایالات متحده امریکا یک سازمان در وزارت بازرگانی آمریکا است که مسائل مربوط به ثبت اختراع به نام مخترع و شرکت های تجاری برای اختراعاتشان، و ثبت علامت تجاری برای محصول و شناسایی و به رسمیت شناخته شدن مالکیت معنوی است. یو اس پی تی او میان سازمان های فدرال منحصر به فرد است به دلیل آن را در عمل تنها با هزینه های جمع آوری شده توسط کاربران و استفاده کنندگان آن تامین می شود، و نه با دلار مالیات دهندگان.

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

در بند یک ماده 1051 قانون علائم تجاری ایالات متحده امریکا آمده است:
صاحب یک علامت تجاری مورد استفاده در تجارت قادر خواهد بود که برای ثبت علامت تجاری خود آن را در خواست ثبت نماید. و این عمل با پرداخت هزینه تعیین شده و تشکیل پرونده در اداره ثبت اختراع و علائم تجاری و ارائه برنامه و اظهارنامه تاییدیه تاسیس ممکن خواهد بود.
2. اداره ثبت علائم ایالتی
برخلاف ثبت علامت تجاری فدرال که توسط اداره ثبت اختراع و علائم تجاری ایالات متحده صادر می شود، ثبت علامت تجاری ایالتی در اداره ثبت علائم ایالتی و توسط نماینده و مسئول آن اداره، در دفتر ثبت ایالتی صورت می پذیرد (به عنوان مثال، در آریزونا توسط نماینده اداره ایالتی در آن و یا در نیویورک، توسط مسئول دپارتمان آن ایالت). کاربرد علامت تجاری ایالتی با مجوز علامت تجاری توسط یک ایالت صادر می شود. فرم های خاص و هزینه های قابل پرداخت برای کاربرد و ثبت آن علامت توسط یک ایالت با ایالت دیگرمتفاوت است. برخی از ایالت ها درخواست جهت بررسی تعارض با دیگر ثبت نام های موجود در پایگاه داده ایالتی را مورد توجه قرار داد، در حالی که دیگران( دیگر ایالت ها) مد نظر قرار نمی دهند.
در ادامه بحث ما به قانون فدرال یا همان لانهام خواهیم پرداخت.
ج: کنوانسیون
1. کنوانسیون پاریس
کنوانسیون پاریس دارای مرجعی برای ثبت علامت تجاری اتباع

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *