دانلود پایان نامه رشته حقوق درباره کنوانسیون ژنو

نجات فرود می آیند نیز کشتی شکستگان هوایی تلقی می شوند.
قاعده سوم : هر یک از طرفین در گیری می توانند تجهیزات نظامی طرف مقابل را به عنوان غنیمت جنگی تصا حب کنند
قاعده چهارم : اقدام به حمله ،نا بود کردن ،خارج کردن یا غیر قا بل استفا ده کردن احوالی که برای حیات جمعیت غیر نظامی ضروری است ممنوع است .
د)فریب
قاعده اول : حیله های جنگی تا زمانی که به قاعده ای از حقوق بشر دوستا نه تجا وز کرده ا ند ممنوع می باشد
قاعده دوم : استفاده نادرست ا ز نشانهای مشخصه کنوانسیون های ژنو ممنوع ا ست
قاعده سوم : استفاده نادرست ا ز پرهیزها از نشانهای نظامی ،علایم یا یونیفورم های مخاصه ممنوع است
قاعده چهارم : کشتن ،صدمه زدن ،یا دستگیری طرف مقابل با توسل به خیا نت ممنوع است
ر) تسلیحات
قاعده کلی : استفاده از ابزار و روشهای جنگی که ازماهیت برخور دا رند که با عث ورود آسیب بیش از اندازه ویا درد ورنج غیر ضروری می شوند ممنوع می باشد
گفتار دوم:بررسی قواعد قرار دادی حاکم بر جنگ های هوایی
الف)قبل از جنگ جهانی اول
در طول ادوار گذشته تلاشهای بسیاری صورت گرفته است تا استفاده از جنگ افزارها هوایی محدود شوند در سال 1899 زمانی که هنوز چندان از بالن ها استفاده نمی شد دولت ها در اولین کنفرانس لاهه توافق کردند برای مدت 5 سال پرتاب بمب و مواد منفجره را از بالن ها یا وسایل مشابه ممنوع کنند.
این استمهال در دومین کنفرانس لاهه تجدید شد و در اینجا نیز یک بیانیه جدید صادر گردید که مجدداً ممنوعیت استفاده از جنگ افزارهای هوایی و نظایر آن را برای یک دوره تا زمان برگزاری سومین کنفرانس صلح ممنوع کرد.
ضمیمه کنوانسیون لاهه در مورد جنگ افزارهای زمینی 1899 در ماده 25 خود می گوید: حمله یا بمباران شهرها روستاها، سکونت گاهها یا ساختمانهایی که بی دفاع هستند به هر طریقی ممنوع است. متأسفانه محدودیت بمباران شهرهای بی دفاع بدان معناست که مقررات با منطق بمباران و محاصره ارتباط دارد چرا که همواره حمله به شهری که بی دفاع است ممنوع بوده است قانون بمباران به منظور ایجاد وحشت را نیز ممنوع می کند.
مؤسسه بین المللی دِ درویت در جلسه ای که در سال 1911 در مادرید برگزار کرد آیین نامه استفاده از جنگ افزار هوایی را پیشنهاد نمودکه در ماده8آن آمده است:
ماده 8: بمباران با استفاده از هواپیما بر علیه شهرها، روستاها، سکونتگاهها یا ساختمانهایی که بی دفاع هستند ممنوع است.
در قوانین تبیین شده در کنوانسیون لاهه به تاریخ 18 اکتبر 1907 آمده است که قوانین مرتبط با محاصره و بمباران در استفاده از نیروهای زمینی و دریایی قابل اعمال برای نیروهای هوایی نیز می باشد.بنابراین مفاد ماده 25 و 26 مقررات ضمیمه به کنوانسیون چهارم 1907 ژنو که اصول بمباران و تهاجم با جنگ افزار زمینی بود عموماً قابل تعمیم به جنگ افزارهای هوایی نیز هستند.
اما در اجرای این دو اصل در جنگ هوایی دو مشکل وجود دارد یکی اینکه مکان بی دفاع چه مکانی بود و دیگر اینکه ماده 26 که مقر فرماندهی را مجاز می کند که از تمام قدرت خود برای هشدار دادن به مقامات مهمی استفاده کند از آنجا که این قانون در مورد تهاجمات کاربرد نداشت این مسأله که آیا بمباران هوایی جز تهاجمات است یا خیر جای بررسی داشت.
دو اصل دیگر که وجود دارند و به جنگ افزارهای هوایی مربوط می شوند آخرین بخش ماده 29 بوده است که طرفین را ملزم می کند که کسانی که از بالن استفاده می کنند را به عنوان جاسوس های اعزامی در نظر بگیرند و دومین اصل بند 2 ماده 53 است که به کشورهای آشتی نگر اجازه داده از ابزارهای هوایی در اختیار خود با هدف انتقال پیام و افراد و دارایی
استفاده کنند.
ب)پس از جنگ جهانی اول
در این دوره به جای تنظیم مقررات مربوط به استفاده از هواپیما تلاش شد که قابلیت هوایی محدودیت یا ممنوع شود. اولین تلاش در قرارداد در سال 1919 باعث تحمیل خلع صلاح هوایی به آلمان شد که مدت کمی پس از آن محدودیت ها نادیده گرفته شد.
دومین تلاش در کنفرانس واشنگتون بود که در ارتباط با محدودسازی تسلیحات در سال 1921 با شرکت پنج قدرت پیروز جنگ جهانی یعنی فرانسه، ایتالیا، ژاپن، بریتانیا و آمریکا ایجاد شد گرچه در کنفرانس واشنگتون هیچ قانونی در مورد هواپیما تنظیم و تصویب نشد با این حال در این کنفرانس توافق شد که یک کنفرانس جدید به جنگ افزار هوایی اختصاص پیدا کرده و برگزار شود.
کمیسیون هیئت داوران تعیین شده و در 11 دسامبر 1922 تا فوریه 1923 در لاهه ملاقات کردن و قوانین لاهه در ارتباط با جنگ افزارهای هوایی را تصویب کردند.
قوانین لاهه در خصوص جنگ افزارهای هوایی شامل 62 ماده است که این اصول از قانون جنگ افزارهای دریایی الگوبرداری شده است. این قوانین به طور کلی پس از بررسی مفاهیم و علایم کلی به ترتیب به بیان،اصول کلی، نیروهای متخاصم، بمباران ها، جاسوسی، بازدیدو جست و جو می پردازد.
به راحتی نمی توان گفت آیا قوانین لاهه در ارتباط با جنگ افزارهای هوایی به قوانین مرسوم بین المللی تبدیل شدند یا خیر. با این وجود آنگونه که شایسته است مورد توجه دولتها قرار نمی گیرد.
اما در سال 1932 قطعنامه بنس (Benes) این فصلنامه که در کمیسیون خلع سلاح به تصویب رسید می گفت که حملات هوایی علیه جمعیت غیر نظامی باید مطلقاً ممنوع باشد.
جنگ داخلی اسپانیا و سیتو ژاپن باعث افزایش استفاده از جنگ افزارهای هوایی و کاربرد گسترده بمباران هوایی، بدون تمایز گذاشتن بین نظامیان و غیرنظامیان شد که مناطق مختلفی توسط نیروی هوایی آلمان تخریب می شد و این باعث نگرانی بریتانیا شد و آیین نامه ای در سال 1938 توسط مجمع اتحادیه ملل تصویب شد که بیانگر اصولی بود که می گوید هر گونه حمله علیه جمعیت غیر نظامی، غیرقانونی و ممنوع است. در این مقررات اصول زیر به عنوان مبنای ضروری برای مقررات بعدی بیان شده است.
1) بمباران عمدی جمعیت غیرنظامی غیرقانونی است.
2) اهدافی که از روی هوا بر روی آنها نشانه گیری می شود باید اهداف نظامی مشخص و مشروع بوده و بتوان آنها را از سایر اهداف شناسایی کرد
3) هر گونه حمله بر روی اهداف نظامی مشروع باید به گونه ای انجام شود که جمعیت غیرنظامی مجاور این اهداف به خاطر غفلت آسیب نبینند.
پ)کنوانسیون های ژنو و پروتکل های الحاقی
نهایت تلاش کشورها در خصوص قاعده مند کردن جنگ با قوانین قراردادی تصویب کنوانسیون ژنو است این کنوانسیون به طور خاص به قوانین جنگ هوایی نپرداخته است.
در این کنوانسیون از یک طرف به حمایت از اشخاص درکنوانسیون اول و دوم می پردازد چنانکه در بند 4 و بند 5 ماده 13 هر دو کنوانسیون اعضای غیرنظامی خدمه هواپیماهای جنگی و خدمه هواپیماهای غیرنظامی را که زخمی و بیمار هستند در برمی گیرد.
پرسنل بخش هوانوردی نظامی در دسته نیروهای نظامی هستند که براساس مفاد اول تا سوم ماده 13 حمایت می شدند.
بندهای 5 و 6 ماده 4 سومین کنوانسیون ژنو اسیران جنگی را در دسته نظامیان زندانی قرار می دهد و آشکارا از پرسنل نظامی که در مفاد 1 تا 3 ماده 4 مورد حمایت قرار گرفته اند نام نمی برد.
بخش دیگری که در این کنوانسیون ها به آن اشاره شده هواپیماهای پزشکی هستند که قوانین مربوط به آنها در مفاد 36 و 37 کنوانسیون اول، 39 و 40 کنوانسیون دوم و 22 کنوانسیون چهارم آورده شده است.
در ماده 18 کنوانسیون ژنو 1929 اولین اصول مربوط به حفاظت از هواپیماهایی که صرفاً کادر پزشکی دارند آورده شده است.
کنوانسیون ژنو همچنین به سرحدات بی طرف پرداخته است از آنجا که این مناطق غیرقابل تجاوز هستند هواپیماهای نظامی دولت های متخاصم باید در آن زمان قدرت بی طرف را به رسمیت شناخته، ارتفاع و مسیر پرواز خود را در مناطق مربوط به آنها تعیین کنند آنها همچنین می توانند در صورت لزوم در مناطق بی طرف فرود بیایند افراد زخمی و بیمار در مناطق بی طرف از هواپیما تخلیه شده بنابراین این افراد پس از درمان نمی توانند مجدداً در جنگ شرکت کنند. این قانون براساس توافق بین کشورهای بی طرف و طرفین درگیر کاربرد پیدا می کند.

پس از کنوانسیون های چهارگانه ژنو که بعضاً به حقوق جنگ هوایی اشاره دارند و البته با توجه به مواد اشاره شده مقررات این کنوانسیون ها بر جنگ های هوایی حاکم می باشند پروتکل های الحاقی به کنوانسیون های فوق الذکر هستند که در آنها قواعدی به جنگ هوایی اختصاص داده شده و بعضاً قواعدی عمومی را ذکر می کنند که قابل تعمیم به جنگ هوایی هستند.

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

در مواد 48 تا 67 پروتکل اول محدودیت های قابل توجهی برای طرفین درگیر در نظر می گیرند از جمله اینکه دقت بمباران های مدرنباید با توجه به این قوانین افزایش پیدا کند.سایر قواعد مندرج در کنوانسیون های ژنو و پروتکل اول الحاقی همان گونه که بعضاً در متن ذکر شده است باید از سوی کشورها در هنگام جنگ هوایی رعایت شوند از جمله قواعد مندرج در ماده 35 کنوانسیون قواعد اساسی در جنگ هستند و باید رعایت شوند.
مواد 24 تا 31 مجموعه قوانینی در خصوص هواپیماهای پزشکی را مطرح می کنند که البته قبلاً در کنوانسیون ژنو پیش بینی شده است اما پروتکل با دقت بیشتری به این قوانین پرداخته و بین هواپیماهای پزشکی که بر فراز مناطقی پرواز می کنند که در اشغال نیروهای متخاصم قرار دارند و مناطقی که توسط نیروهای متخاصم کنترل نمی شوند تفاوت قایل است. در خصوص مناطقی که در کنترل نیروی متخاصم است در ماده 27 آمده است که هواپیما باید موافقت مقامات ذیصلاح را برای چنین پروازی به دست آورد و برای پرواز در سایر مناطق نیاز به کسب موافقت قبلی از طرف دیگر مخاصمه نیست.
در ماده 53 به حمایت از اموال فرهنگی پرداخته شده است.
ج)تجزیه و تحلیل قواعد اصولی لازم الرعایه در جنگ های هوایی
بعد از بررسی روند شکلگیری قوانین در خصوص جنگ های هوایی لازم است به مباحثی که قطعاً نیاز به توجه خاص از سوی کشورها در هنگام انجام عملیات هوایی دارند و بعضاًبه طور خلاصه به آنها اشاره شده است پرداخته شود.این مباحث بدین شرح است که به تفکیک بیان می شود:در درجه اول حمایت از جمعیت های غیر نظامی و دیگری حمایت از اشیاء غیر نظامی و همچنین ممنوعیت حملات کورکورانه و بمباران منطقه هدف و در نهایت مناطق ممنوعه هوایی در زمان جنگ های هوایی بررسی خواهد شد

1)حمایت از جمعیت هاواموال غیر نظامی:
جمعیت های غیر نظامی باید در طول جنگ هوایی مورد حمایت همه جانبه قرار گیرند که جسته گریخته در مباحث قبل به این مهم پرداخته شد،طبق آنچه بیان شد برمبنای ماده 22قواعد 1907لاهه حق طرفین متخاصم برای استفاده از ابزارها جهت آسیب رساندن به دشمن نامحدود نمی باشد.در کنار این قواعد در این خصوص با قواعد 1923لاهه در خصوص جنگ هوایی روبرو هستیم ،این کنوانسیون در ماده22اصول اساسی را بیان می کند که در آنها به ممنوعیت بمباران هوایی اهداف غیرنظامی می پردازد،ماده24 به تعریف بمباران های هوایی قانونی میپردازد و در پی بیان این تضمین است که از جمعیت های غیر نظامی محافظت می شود و ماده25 حفاظت اضافه ویژه ای برای مکانهای غیر نظامی در طول بمباران های هوایی قایل می شوند.بسیاری از حقوقدانان بین المللی معتقدند که قوانین مربوط به ممنوعیت حملات مستقیم علیه غیر نظامیان دارای ماهیت های همه گیر بوده و اصول ایمنی جمعیت های غیر نظامی به عنوان یک هنجار عمومی قبل از تدوین دستور العمل های متعارف وجود داشته است برخی صاحب نظران تایید میکنند که قانون ممنوعیت حملات مستقیم علیه غیرنظامیان و اهداف غیر نظامی شاید پایه ای ترین اصل نبردهای مسلحانه است بر این اساس ماده 51پروتکل اول الحاقی که اصول عمومی مربوط به حفاظت از جمعیت های غیرنظامی را در برابر حملات مستقیم یا بدون گذینش بیان می کند تا حدودی شکل تایید کننده ای بر قوانین بین المللی باشد.
و در قواعد جدید برای حفاظت از جمعیت غیرنظامی ماده51پروتکل اول الحاقی را داریم که راهنمای مؤثری در زمان جنگ برای طرفین متخاصمین خواهد بود لازم به ذکر است که در زمان جنگ نه تنها حمایت از افراد غیرنظامی است که جلوه گری می کند بلکه در ابعاد گسترده تر حمایت از اموال و اشیاء غیر نظامی را که تا حدودی پیش زمینه ای برای حمایت از غیرنظامی است توجه خاص به خود را می طلبد در ماده 52 پروتکل اول الحاقی به حمایت از اموال غیرنظامی پرداخته شده است.
در درجه اول برای نظامی یا غیر نظامی بودن یک هدف باید به این نکته توجه کرد که آیا آن مال یا آن شیء نقش مؤثری در عملیات نظامی دارد یا خیر؟ تصور عمومی و پایه در خصوص مکان هایی چون پرستشگاهها،سکونت گاهها،بیمارستانهاو مدارس این است که این مکانها دارای نقش نظامی نیستند.
یکی از اهداف که در جنگ های هوایی بارها مورد بمباران قرار گرفته اند رسانه ها و ایستگاههای رادیویی و تلوزیونی هستند به عنوان مثال در طول جنگ عراق ایستگاههای تلوزیونی عراق چندین بار مورد حمله قرار گرفت،در صربستان ناتو عمداً دستگاههای رادیو تلوزیون سربستان را بمباران کرد که در پی آن 16نفر غیرنظامی کشته و مجروه شدند.اما همواره این مساله بحث برانگیز است که آیا رسانه ها نیز جز اهداف نظامی تلقی می شوند و یا اهداف غیرنظامی و قابل حمایت.
با توجه به نظریات ارئه شده رسانه های گروهی نیز گاهاً می توانند به عنوان اهداف نظامی در نظر گرفته شده و مورد حمله واقع شوند و این به تغییر ماهیت و کارایی این نوع ابزارها در طول جنگ بستگی دارد که اگر در راستای پیشبرد اهداف نظامی دول متخاصم مورد استفاده قرار گیرند،هدف نظامی تلقی و و حمله به آنها جنایت جنگی قلمداد نمی شود. با وجود اقدامات گیج کننده در درگیر های اخیر ایستگاه های رادیو و تلویزیون اهداف نظامی بر اساس نقش تبلیغاتی برای رژیم های دشمن محسوب نمی شوند . تخریب آن ها با آن چه به عنوان منفعت قطعی نظامی در ماده 2/52 آورده شده است در تناقض است . در طول جنگ در عراق ایستگاه تلویزیونی بغداد چندین بار مورد حمله قرار گرفت . در کابل نیروهای هوایی آسیب جدی به دفاتر تلویزیون الجزیره وارد کرده اند . در صربستان ناتو عمداً ایستگاه رادیو تلویزیون صربستان را بمباران کرد که در پی این بمباران 16 غیر نظامی کشته شده و 16 نفر دیگر مجروح شدند . این عملکرد که گاهی مقامات ناتو با عبارت های عمومی از آن دفاع کرده و رسانه ها را اهداف قانونی حملات قلمداد می کنند یکی از بحث بر انگیزترین مسائل در ارتباط با بمباران های ناتو بوده است . کمیسیون سلیب سرخ جهانی در گزارش نهایی برای دادستان می گوید حتی اگر رستانه ها یک هدف قانونی باشند صرفاً نمی توان با هدف قرار دادن آن ها جلوی تبلیغات را گرفت مسئله این است که آیا این احتمال ساده وجود دارد و می توان به قدر کافی از این احتمال بر اساس مفاد پروتکل 1 استفاده کرد . آیا ایستگاه های رادیو تلوزیونی به دلیل ماهیت یا هدف خود می توانند به عنوان اهداف نظامی محسوب شوند . برخی معتقدند فرضیاتی وجود دارد که می گوید این ایستگاه ها اهداف غیر نظامی هستند چرا که با موارد ذکر شده در بند 3 ماده 52 همخوانی دارند . دیگران این طور استدلال می کنند که هیچ هدف دائمی نظامی وجود ندارد و بر اساس موضع گیری ماده 2/52 می گویند که یک شیئی ممکن است دارای ماهیت نظامی باشد مشروط بر این که با دو ضابطه ذکر شده همخوانی داشته باشد . دیگران این طور استدلال می کنند که تأسیسات رادیو تلوزیونی همواره هدف نظامی هستند چرا که از ابزارهای دشمن برای برقراری ارتباط محسوب شده و همواره می توانند به عنوان اهداف نظامی مشروع در نظر گرفته شوند . گزارش سازمان جهانی سلیب سرخ در ارتباط با بمباران ایستگاه رادیو تلوزیونی سربستان می گوید که این ایستگاه نظامی قانونی بوده است . اما مشخص نیست که آیا واقعاً توسط دولت دیوگسلاوی برای اهداف نظامی مورد استفاده قرار می گرفته یا خیر .
نویسندگانی وجود دارند که بر این نتیجه گیری خرده گرفته اند . به راحتی نمی توان استدلال نمود که

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *